کمبود اعتماد به نفس در نبود سمعک

بررسی صورت گرفته روی 2266بیمار متوالی ادامه مطلب بااختلال تعادل که دربحث آزمون صندلی مطرح
شد، هم چنین می تواند برای تعیین درصدبیمارانی که درتست پوسچروگرافی (EquiTest)
ناهنجاربوده اند ومطالعه روی انواع بیمارانی که احتمال کسب نتایج پوسچروگرافی ناهنجاردرآنها
بیشتراست، به کارروند. به طورکلی زمانی که همه بیماران با نشانه های درگیری سیستم محیطی
مشخص شدند، تنها 30% تا 35% آنها درنتایج CDP، ناهنجاری نشان می دهند. با این حال یک گروه
4% تا 5% ازکل این جمعیت 2266 بیماروجود داشت که برای آنها دربین همه تست های ENG
وصندلی چرخان، تنها نتایج CDP ناهنجاربود. سن افراد دراین گروه بالای 65سال بود وشکایت
اصلی آنها عدم ثبات درایستادن یا راه رفتن بود. این بیماران هنگام خوابیدن یا نشستن مشکلی نداشتند
وهیچ احساسی ازسرگیجه یادیگرحرکات ناهنجارنیزنداشتند. این آماردرتوسعه معیارهای بحث شده
برای انجام CDP نقش مهمی دارند.
پروتکل های EquiTest جنبه های مختلف توانایی های کنترل وضعیت درحالت های سکون وحرکت
رابررسی می کنند. اگرچه جنبه های معین کنترل وضعیت لازمه فعالیت های راه رفتن می باشند،
وناهنجاری های معین کنترل وضعیت ممکن است باعث مشکلات حرکتی شود، اما پوسچروگرافی
نمی تواند به تنهایی برای ارزیابی اختلالات راه رفتن به کاررود. ارزیابی راه رفتن دارای مجموعه
کاملی ازپارامترهای مخصوص به خود می باشد و باید تحت مجموعه کاملی ازوضعیت های مختلف
آزمایش شود.
آزمون سازماندهی حسی
به طورخلاصه، SOT توانایی ایستادن به صورت ساکن وارادی درطول مجموعه ای از6 وضعیت
مشخص را ارزیابی می کند (شکل 20.12). درسه وضعیت اول باایستادن فردروی یک سطح دارای
اصطکاک کافی وبزرگترازسایزپا، اطلاعاتی که از سطح حمایتی پا فراهم می گردد، صحیح وبی
وقفه است. دروضعیت 1چشم ها بازاست درحالی که دروضعیت 2چشم هابسته است. دروضعیت 3،
محیط بینایی با الگویی که بوسیله حرکات نوسانی قدامی/خلفی بیمارتحریک می شود، حرکت می کند.
وضعیت های 1و2، آزمون رومبرگ اصلاح شده می باشد (یک آزمون بالینی کیفی می باشد که ثبات
بیمار رادرحالی که دروضعیت قائم ودست به سینه وباچشمان بازیا بسته قرارگرفته، بررسی می کند)
که درآن پاها همانند حالت عادی جداازهم قرارمی گیرند به جای اینکه به هم بچسبند. دروضعیت 3
،ناسازگاری بینایی وجود دارد، دراین وضعیت حتی اطلاعات بینایی صحیح نیزکمک قابل توجهی به
حفظ ایستادن ساکن نمی کند. دروضعیت 3 راهنمایی های بینایی اپتوکینتیک وfoveal درباره
موقعیت بدن درفضا نادرست است. وضعیت های 4،5و6 توالی مشابه سه وضعیت بینایی قبل رادنبال
می کنند اما سطح حمایتی نیزاطلاعات نادرستی را فراهم می کند. همانندحرکات محیط بینایی در
وضعیت 3،هنگام آزمایش دروضعیت های 4،5و6نیزحرکات نوسانی بیماردرسطح ساژیتال
(قدامی/خلفی) باعث تحریک حرکات سطح حمایتی به صورت چرخشی پیرامون یک محورموازی با
مفصل مچ پا، می شود. دراین صورت دروضعیت های 4،5و6 اطلاعات سوماتوسنسوری وحس
عمقی حذف نمی شوند، اما این اطلاعات خارج ازمحدوده کاربردی برای ثبات ایستادن قائم هستند
منبع:

https://tehransafir.com/

بررسی صورت گرفته روی 2266بیمار متوالی ادامه مطلب بااختلال تعادل که دربحث آزمون صندلی مطرح
شد، هم چنین می تواند برای تعیین درصدبیمارانی که درتست پوسچروگرافی (EquiTest)
ناهنجاربوده اند ومطالعه روی انواع بیمارانی که احتمال کسب نتایج پوسچروگرافی ناهنجاردرآنها
بیشتراست، به کارروند. به طورکلی زمانی که همه بیماران با نشانه های درگیری سیستم محیطی
مشخص شدند، تنها 30% تا 35% آنها درنتایج CDP، ناهنجاری نشان می دهند. با این حال یک گروه
4% تا 5% ازکل این جمعیت 2266 بیماروجود داشت که برای آنها دربین همه تست های ENG
وصندلی چرخان، تنها نتایج CDP ناهنجاربود. سن افراد دراین گروه بالای 65سال بود وشکایت
اصلی آنها عدم ثبات درایستادن یا راه رفتن بود. این بیماران هنگام خوابیدن یا نشستن مشکلی نداشتند
وهیچ احساسی ازسرگیجه یادیگرحرکات ناهنجارنیزنداشتند. این آماردرتوسعه معیارهای بحث شده
برای انجام CDP نقش مهمی دارند.
پروتکل های EquiTest جنبه های مختلف توانایی های کنترل وضعیت درحالت های سکون وحرکت
رابررسی می کنند. اگرچه جنبه های معین کنترل وضعیت لازمه فعالیت های راه رفتن می باشند،
وناهنجاری های معین کنترل وضعیت ممکن است باعث مشکلات حرکتی شود، اما پوسچروگرافی
نمی تواند به تنهایی برای ارزیابی اختلالات راه رفتن به کاررود. ارزیابی راه رفتن دارای مجموعه
کاملی ازپارامترهای مخصوص به خود می باشد و باید تحت مجموعه کاملی ازوضعیت های مختلف
آزمایش شود.
آزمون سازماندهی حسی
به طورخلاصه، SOT توانایی ایستادن به صورت ساکن وارادی درطول مجموعه ای از6 وضعیت
مشخص را ارزیابی می کند (شکل 20.12). درسه وضعیت اول باایستادن فردروی یک سطح دارای
اصطکاک کافی وبزرگترازسایزپا، اطلاعاتی که از سطح حمایتی پا فراهم می گردد، صحیح وبی
وقفه است. دروضعیت 1چشم ها بازاست درحالی که دروضعیت 2چشم هابسته است. دروضعیت 3،
محیط بینایی با الگویی که بوسیله حرکات نوسانی قدامی/خلفی بیمارتحریک می شود، حرکت می کند.
وضعیت های 1و2، آزمون رومبرگ اصلاح شده می باشد (یک آزمون بالینی کیفی می باشد که ثبات
بیمار رادرحالی که دروضعیت قائم ودست به سینه وباچشمان بازیا بسته قرارگرفته، بررسی می کند)
که درآن پاها همانند حالت عادی جداازهم قرارمی گیرند به جای اینکه به هم بچسبند. دروضعیت 3
،ناسازگاری بینایی وجود دارد، دراین وضعیت حتی اطلاعات بینایی صحیح نیزکمک قابل توجهی به
حفظ ایستادن ساکن نمی کند. دروضعیت 3 راهنمایی های بینایی اپتوکینتیک وfoveal درباره
موقعیت بدن درفضا نادرست است. وضعیت های 4،5و6 توالی مشابه سه وضعیت بینایی قبل رادنبال
می کنند اما سطح حمایتی نیزاطلاعات نادرستی را فراهم می کند. همانندحرکات محیط بینایی در
وضعیت 3،هنگام آزمایش دروضعیت های 4،5و6نیزحرکات نوسانی بیماردرسطح ساژیتال
(قدامی/خلفی) باعث تحریک حرکات سطح حمایتی به صورت چرخشی پیرامون یک محورموازی با
مفصل مچ پا، می شود. دراین صورت دروضعیت های 4،5و6 اطلاعات سوماتوسنسوری وحس
عمقی حذف نمی شوند، اما این اطلاعات خارج ازمحدوده کاربردی برای ثبات ایستادن قائم هستند
منبع:

https://tehransafir.com/