بیشتر صداها در فهرست آوایی زبان انگلیسی از نوع دهانی (oral) هستند و تولید آنها مستلزم رزونانس در حفره دهانی و حلقی است. یک اینجا را کلیک کنید گروه بخصوص از همخوان های انسدادی به نام nasal ها نیز وجود دارند که با پایین آمدن نرم کام تولید می شوند. سه همخوان nasal در زبان انگلیسی [m], [n], and [ŋ] تحت عنوان انسدادی شناخته می شوند زیرا مستلزم وقوع انسداد کامل در چین های صوتی هستند. از آنجا که جریان هوا از حفره بینی بوده و انسداد چندانی در مسیر آن وجود ندارد بنابراین nasal ها به عنوان sonorant طبقه بندی می شوند.
سایر sonorant ها در انگلیسی شامل دسته approximant ها است که روان هایی (liquid) مثل [l] و glide ها مانند [j] و [w] می شود. روان ها همانطور که از نامشان برمی آید ماهیت سیال دارند. توجه داشته باشید که /ل/ و /ر/ هر دو مستلزم قرار گرفتن نوک زبان در نزدیکی یا روی لبه لثه ها (alveolar ridge) هستند اما هوا برای تولید /ر/ هوا از مرکز یا خط وسط زبان عبور می کند (central approximant) و برای تولیل/ل/ از کناره های زبان (lateral approximant). glide ها مانند [j] و [w] که به نیم واکه نیز معروف هستند بوسیله حرکتی که برای تولید آنها انجام می شود مشخص می شوند. /ر/ در انگلیسی آمریکایی صدای کمیابی است.
دو همخوان دیگر در انگلیسی آمریکایی وجود دارند که به آنها اشاره می کنیم. کی از آنها /ر/ ضربه ای (flap [ɾ]) است که در وسط کلماتی مثل city و seedy تلفظ می شود. و با ضربه زدن زبان به حاشیه لثه تولید می گردد. دیگرس صدای انسدادی حلقی [ʔ] است که در برخی گویش های در کلماتی مثل satin و cotton دیده می شود و گاهی اوقات در ابتدای کلماتی که با واکه شروع می شوند مثل ape و otter شنیده می شود. صدای انسدادی حلقی مستلزم انسداد کامل در چین های صوتی و رهش هوای بعد از آن است.
آخرین طبقه که به آن می پردازیم واکه ها هستند که برای تولید آنها هیچ انسدادی در چین های صوتی لازم نیست. به این ترتیب صدایی که در تارآوا ها تولید شده بدون هیچ انسدادی در حفره های دهان و حنجره رزونانس پیدا می کند. واکه های مختلف با تغییر موقیت تنه زبان که بالاتر یا پایین تر قرار بگیرد (ارتفاع واکه) و یا جلوتر و عقب تر قرار بگیرد تولید می شوند. واکه های موجود در کلمات heat [i] و hoot [u] و hot [ɑ] را با هم مقایسه کنید. زبان شما به هنگام تولید دوتای اول در ارتفاع بالا قرار می گیرد و برای اولین واکه نسبت به دوتای دیگر در موقیت جلوتری قرار دارد. این دو بُعد در تولید واکه ها (بعد های افقی و عمودی) کلید اصلی تولید و نیز درک واکه ها هستند. واکه ها خصوصیات دیگری هم دارند که در اینجا توضیح داده نخواهد شد: rounding, lengthening, nasalization, rhoticity (r-coloring), tenseness. همچنین در مورد واکه های تک صدا (monophthong) و مرکب (diphthong) صحبت نخواهد شد. واکه های تک صدا در حقیقت صداهای گفتاری واحدی هستند ولی واکه های مرکب ترکیبی از دو صدای گفتاری اند.
منبع :
بیشتر صداها در فهرست آوایی زبان انگلیسی از نوع دهانی (oral) هستند و تولید آنها مستلزم رزونانس در حفره دهانی و حلقی است. یک اینجا را کلیک کنید گروه بخصوص از همخوان های انسدادی به نام nasal ها نیز وجود دارند که با پایین آمدن نرم کام تولید می شوند. سه همخوان nasal در زبان انگلیسی [m], [n], and [ŋ] تحت عنوان انسدادی شناخته می شوند زیرا مستلزم وقوع انسداد کامل در چین های صوتی هستند. از آنجا که جریان هوا از حفره بینی بوده و انسداد چندانی در مسیر آن وجود ندارد بنابراین nasal ها به عنوان sonorant طبقه بندی می شوند.
سایر sonorant ها در انگلیسی شامل دسته approximant ها است که روان هایی (liquid) مثل [l] و glide ها مانند [j] و [w] می شود. روان ها همانطور که از نامشان برمی آید ماهیت سیال دارند. توجه داشته باشید که /ل/ و /ر/ هر دو مستلزم قرار گرفتن نوک زبان در نزدیکی یا روی لبه لثه ها (alveolar ridge) هستند اما هوا برای تولید /ر/ هوا از مرکز یا خط وسط زبان عبور می کند (central approximant) و برای تولیل/ل/ از کناره های زبان (lateral approximant). glide ها مانند [j] و [w] که به نیم واکه نیز معروف هستند بوسیله حرکتی که برای تولید آنها انجام می شود مشخص می شوند. /ر/ در انگلیسی آمریکایی صدای کمیابی است.
دو همخوان دیگر در انگلیسی آمریکایی وجود دارند که به آنها اشاره می کنیم. کی از آنها /ر/ ضربه ای (flap [ɾ]) است که در وسط کلماتی مثل city و seedy تلفظ می شود. و با ضربه زدن زبان به حاشیه لثه تولید می گردد. دیگرس صدای انسدادی حلقی [ʔ] است که در برخی گویش های در کلماتی مثل satin و cotton دیده می شود و گاهی اوقات در ابتدای کلماتی که با واکه شروع می شوند مثل ape و otter شنیده می شود. صدای انسدادی حلقی مستلزم انسداد کامل در چین های صوتی و رهش هوای بعد از آن است.
آخرین طبقه که به آن می پردازیم واکه ها هستند که برای تولید آنها هیچ انسدادی در چین های صوتی لازم نیست. به این ترتیب صدایی که در تارآوا ها تولید شده بدون هیچ انسدادی در حفره های دهان و حنجره رزونانس پیدا می کند. واکه های مختلف با تغییر موقیت تنه زبان که بالاتر یا پایین تر قرار بگیرد (ارتفاع واکه) و یا جلوتر و عقب تر قرار بگیرد تولید می شوند. واکه های موجود در کلمات heat [i] و hoot [u] و hot [ɑ] را با هم مقایسه کنید. زبان شما به هنگام تولید دوتای اول در ارتفاع بالا قرار می گیرد و برای اولین واکه نسبت به دوتای دیگر در موقیت جلوتری قرار دارد. این دو بُعد در تولید واکه ها (بعد های افقی و عمودی) کلید اصلی تولید و نیز درک واکه ها هستند. واکه ها خصوصیات دیگری هم دارند که در اینجا توضیح داده نخواهد شد: rounding, lengthening, nasalization, rhoticity (r-coloring), tenseness. همچنین در مورد واکه های تک صدا (monophthong) و مرکب (diphthong) صحبت نخواهد شد. واکه های تک صدا در حقیقت صداهای گفتاری واحدی هستند ولی واکه های مرکب ترکیبی از دو صدای گفتاری اند.
منبع :
ویژگی فی شیدینگ ابرو